เตชินท์ขับรถกลับไปยังไร่องุ่นชมดาว ทัศนียภาพสองข้างทางเลือนรางไปในห้วงความคิดของเขา สิ่งที่ท่านขุนเดชพูดยังคงก้องอยู่ในหู แม้ว่าท่านจะบอกให้เขาดูแลอินทิราให้ดี แต่เขาก็ยังสับสนว่าจะดูแลเธอในฐานะอะไร
หากเป็นในฐานะพนักงานที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชา เขาสามารถดูแลเธอได้อย่างดีที่สุด ตามสวัสดิการและเงินเดือนที่เธอสมควรได้รับ แต่ถ้าจะให้ดูแลในฐานะคนรัก...เขายังไม่สามารถให้คำตอบได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอนั้นอยู่ในสถานะใดกันแน่
และในอนาคต หากแม่ของเขารู้เรื่องนี้ขึ้นมา ความรู้สึกที่เขามีต่ออินทิราในตอนนั้นจะเป็นเช่นไร ถ้าเขาไม่ได้รักเธอ มันก็คงจะไม่เป็นปัญหาอะไร แต่ถ้าเกิดเขารู้สึกหลงรักเธอขึ้นมา อยากใช้ชีวิตกับเธอไปตลอดชีวิต มากกว่าความสัมพันธ์ทางกายแค่ชั่วครั้งชั่วคราว...เพียงแค่คิดถึงตรงนี้ เขาก็รู้สึกหนักใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เตชินท์ถอนหายใจยาว มองตรงไปยังถนนเบื้องหน้า เขาไม่รู้ว่า
