เตชินท์เดินเข้ามาในไร่องุ่นชมดาว แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบองุ่นเป็นสีเขียวมรกต เขาชะลอฝีเท้า กวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อมองหาร่างบางของอินทิรา เขาเดินลัดเลาะไปตามแปลงองุ่นทีละแถว แต่ก็ยังไม่พบเธอ
จนกระทั่งสายตาของเขาเหลือบไปเห็นใครบางคนอยู่บนหอสังเกตการณ์เล็กๆ กลางไร่องุ่น เตชินท์ยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน ก่อนจะเดินตรงไปยังฐานของหอสังเกตการณ์ และเริ่มปีนบันไดไม้เก่าๆ ขึ้นไปอย่างเงียบเชียบ
เมื่อขึ้นมาถึงด้านบน เขาก็เห็นอินทิรานั่งฟุบหลับอยู่ตรงขอบที่นั่ง บนพื้นไม้เก่าๆ นั้น เธอเอนศีรษะซบกับราวไม้ ผมยาวสลวยลงมาปรกใบหน้าเล็กน้อย เตชินท์หยุดยืนมองเธอด้วยความรู้สึกอ่อนโยน
เตชินท์ย่องเข้าไปใกล้ร่างที่หลับใหลอย่างเบามือ เขาคุกเข่าลงข้างๆ อินทิรา พิจารณาใบหน้าหวานที่หลับพริ้มอย่างเงียบงัน แสงแดดยามบ่ายอ่อนๆ สาดส่องลงมา ทำให้ผิวของเธอดูเปล่งปลั่ง
เขาเอื้อมมือไปอย่างช้าๆ หมายจะปัดปอยผมที่ปรกใบหน้าของเธอออก
