ค่ำคืนนี้ บรรยากาศภายในบ้านพักช่างอึดอัด อินทิราไม่ยอมลงมารับประทานอาหารเย็นร่วมโต๊ะกับเขาเหมือนเช่นเคย ทั้งๆ ที่เตชินท์ได้พยายามไปเรียกเธอแล้ว
เขาจึงนำอาหารใส่ถาด ยกขึ้นไปที่หน้าประตูห้อง แล้วเคาะเรียกเบาๆ
"อินทิรา คุณนอนหรือยัง"
อินทิราได้ยินเสียงเรียกของเตชินท์ แต่เธอเลือกที่จะเมินเฉย ไม่ตอบกลับ
เตชินท์ไม่ยอมแพ้ เขายังคงเคาะประตูต่อไป
"อินทิรา เปิดประตูให้ผมหน่อย คุณยังไม่ได้ทานข้าวเย็นเลย"
อินทิราถอนหายใจ ก่อนจะตอบกลับมาในที่สุด
"ฉันไม่หิวค่ะ"
"คุณจะไม่หิวได้ยังไง วันนี้คุณทำงานหนักมาทั้งวัน เปิดประตูเถอะ ผมเอาอาหารมาให้"
ยังคงเงียบ ไร้วี่แววการตอบรับจากอินทิรา
"แค่เปิดประตูออกมารับอาหารแค่นั้น อินทิรา ผมขอร้อง" เตชินท์อ้อนวอนด้วยความเป็นห่วง
อินทิราเริ่มใจอ่อน เธอลุกจากเตียง เดินมายังหน้าประตู ก่อนจะเปิดออกช้าๆ เห็นว่าเตชินท์กำลังยืนถือถาดใส่อาหารรอเธออยู่
"คุณกินอยู่ในห้อ
