รสรินมาที่บ้านพักตากอากาศของท่านขุนเดช เธอนั่งรอท่านอยู่ที่ห้องนั่งเล่นหรูหราด้วยท่าทางสงบนิ่งและนอบน้อม ไม่นานท่านขุนเดชก็เดินมานั่งลงบนเก้าอี้นวมตรงหัวโต๊ะ
"สวัสดีค่ะคุณปู่ โรสมาเยี่ยมค่ะ" รสรินยกมือไหว้
"อืม ไหว้พระเถอะ" ท่านขุนเดชรับไหว้
"คุณปู่สบายดีนะคะ" รสรินถามด้วยความเป็นห่วง
"ก็เรื่อยๆ ตามอัตภาพ ฉันเองก็แก่มากแล้ว จะให้รู้สึกสบายเนื้อสบายตัวเหมือนกับหนุ่มสาวคงไม่ได้" ท่านขุนเดชตอบเสียงเรียบ
"ไว้วันหลังโรสจะหาของบำรุงร่างกายมาฝากนะคะ" รสรินเสนอ
"ไม่ต้องหรอก ของพวกนั้นฉันกินอยู่ตลอด" ท่านขุนเดชปฏิเสธ
"โรสแค่อยากจะดูแลคุณปู่น่ะค่ะ โรสเป็นห่วงคุณปู่นะคะ" รสรินย้ำ
"เป็นห่วงฉัน เพราะว่าฉันเป็นปู่ของเตชินท์อย่างนั้นเหรอ" ท่านขุนเดชถามตรงๆ
รสรินนิ่งเงียบ เธอไม่กล้าตอบคำถามนั้น เพราะไม่อยากให้ท่านขุนเดชเข้าใจว่าเธอเป็นห่วงท่านเพราะหวังจะเอาใจเตชินท์ ถึงแม้ว่าความเป็นจริงจะเป็นเช่
