เตชินท์ขับรถกลับมาถึงบริเวณบ้านพักของไร่องุ่นชมดาว แสงแดดยามบ่ายยังคงเจิดจ้า เขาดับเครื่องยนต์และก้าวลงจากรถ เขาเดินเข้าไปในไร่ มองหาอินทิรา สายตาของเขากวาดไปตามแปลงองุ่นที่เขียวขจี
เดินมาได้สักพัก เตชินท์ก็สังเกตเห็นร่างเล็กๆ นั่งอยู่บนหอสังเกตการณ์ไม้ที่ตั้งอยู่โดดเด่นกลางไร่ หัวใจของเขารู้สึกกระตุกวูบ เขารู้ได้ทันทีว่าเป็นอินทิรา
เตชินท์รีบสาวเท้าตรงไปยังหอสังเกตการณ์อย่างรวดเร็ว เขาปีนบันไดไม้ขึ้นไปทีละขั้นอย่างเร่งรีบ และเมื่อขึ้นไปถึงด้านบน เขาก็เห็นอินทิรานั่งพับเพียบอยู่ เธอมองเขาด้วยรอยยิ้มบางๆ ทว่าแววตากลับฉายความรู้สึกบางอย่างที่พยายามทำให้ดูสดใส ซึ่งเตชินท์ไม่รู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มนั้น อินทิรากำลังเก็บซ่อนความเศร้าสร้อยไว้
"กลับมาแล้วเหรอคะ" อินทิราเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ยังคงประดับบนใบหน้า
"อินทิรา คุณอยู่ที่นี่เอง" เตชินท์พูดพร้อมกับนั่งลงตรงหน้าเธอ บนพื้นไม้กระดานเก่า
