เช้า
ลืมตาตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอตุลแล้วแต่มีกุหลาบช่อโตวางไว้ข้าง ๆ แทน เมื่อได้เห็นกุหลาบใบหน้าของฉันก็ค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา ก่อนจะค่อย ๆ ลุกนั่งแล้วจับช่อกุหลาบขึ้นมาใช้จมูกสูดดมกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์
เมื่อคืนไม่ได้มีอะไรเกินเลยระหว่างเราสองคน ฉันรู้ดีกว่าตุลต้องอดทนกับความต้องการของตัวเองขนาดไหน เพราะไอ้ตรงนั้นของเขามันแข็งตัวตลอดเวลา
“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงที่เอ่ยทักขึ้นมาอย่างสดใสทำให้ฉันที่กำลังเชยชมกุหลาบช่องามในมือรีบวางมันลง แต่คงไม่ทันเพราะตอนนี้ตุลกำลังอมยิ้มอยู่
“พี่ต้องกลับบ้านแล้ว” ฉันขยับตัวมานั่งปลายเตียงเตรียมจะลุกขึ้น
“หายป่วยแล้วนะ” ไม่พูดเปล่าตุลเดินมาตรงหน้าแล้วนั่งคุกเข่าลง ก่อนจะจับมือฉันมาวางบนหน้าผากของตัวเอง จากนั้นก็ค่อย ๆ ดึงให้ลากผ่านพวงแก้มและมาหยุดที่ซอกคอ
ตัวเขาไม่ร้อนแล้วจริง ๆ สีหน้าก็ดูสดใสขึ้น คนอะไรป่วยแค่ไม่กี่วัน
“หายป่วยแล้วยังไง”
“อยากไปไหนจ
