อุตส่าห์ขู่ว่ายังไม่ให้อภัย แต่คนที่อายุน้อยกว่าก็ไม่ฟัง เขาอุ้มฉันเข้ามาในห้องแล้ววางลงบนเตียง ก่อนจะหันหลังเดินไปล็อกประตู
“นี่เหรอที่สัญญากับพี่ว่าจะอดทน” สิ้นเสียงของฉันตุลก็พูดสวนกลับมา “แล้วใครเป็นคนพูดให้หมดความอดทนก่อน”
“พี่ไม่มีสิทธิ์คิดแบบนั้นรึไง”
“ให้โอกาสแต่ไม่ให้อภัย แล้วจะให้อยู่แบบไม่มีสถานะแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ใครมันจะทนได้ถามจริง”
“ทนไม่ได้ก็ไม่ต้องทนสิ ก็บอกว่าพูดเล่นจะจริงจังทำไม”
“แล้วถ้าพูดแบบนั้นบ้างล่ะ จะโกรธไหม”
“พี่ว่าคงคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว เอาไว้ใจเย็นกว่านี้แล้วค่อยคุยดีกว่านะ” ฉันลุกขึ้นจากเตียง ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาเดินก็ถูกผลักให้ล้มลงมาบนเตียงอีกครั้ง
“ไม่ให้กลับ”
“เอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ”
ตุลพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ ก่อนที่เขาจะถอดเสื้อออกแล้วทิ้งลงพื้น จากนั้นก็คร่อมมาบนตัวของฉัน
“จะให้อภัยได้หรือยัง?”
“ไม่! ถ้าคิดจะทำแบบนี้ก็อย่าหวังว่าพี่จะใ
