ฉันดีดตัวลุกขึ้นแล้วจ้องตุลเขม็งเมื่อรู้ว่าไอ้บทพูดเศร้า ๆ กับดวงตาแดงก่ำเมื่อครู่ เป็นเพียงแค่การแสดงละครของเขา
อุตส่าห์เชื่อสนิทใจ ตอนนี้อยากจะทุบเขาแรง ๆ
“ถ้าไม่ทำแบบนี้แล้วเมื่อไรจะยอมพูดว่าให้อภัย”
“มันสมควรหรือไง”
“สมควรสิเมียจ๋า ^_^”
“ไม่ต้องมาเรียกเมีย พี่จะกลับบ้าน!!”
ยังไม่ทันจะได้ลุกขึ้นตุลก็รั้งแขนเอาไว้ก่อน เขายิ้มแก้มแทบแตกต่างกับฉันที่กำลังหงุดหงิดเพราะโดนหลอก
“เมื่อกี้ใครพูดว่าให้อภัย”
“คำพูดเป็นโมฆะเพราะถ้ารู้ว่าเป็นแค่การแสดงพี่ไม่… อื้อ~”
ริมฝีปากของฉันถูกปิดไม่ให้พูดโดยริมฝีปากของตุล ฉันใช้มือทุบแผงอกแกร่งเพื่อให้เขาหยุด แต่การทำแบบนั้นเขายิ่งจูบหนักขึ้น
จากที่ใช้มือทุบ ๆ เรี่ยวแรงมันก็ไม่มีและหยุดนิ่งไปในที่สุด
ตุลค่อย ๆ ดันตัวของฉันให้นอนราบลงมาบนเตียง พร้อมกับตัวของเขาที่ขึ้นมาคร่อมเอาไว้ด้านบน ก่อนที่ริมฝีปากจะผละออกไป
“ยอมรับความจริงได้สักทีว่าใ
