เมื่อตกลงแล้ว นับตั้งแต่ตอนนี้ไปจนถึงเข้านอนสถานะของฉันกับตุลจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
“เป็นแฟนกันหอมแก้มได้ไหม?”
“อื้อ” พอพยักหน้าตอบตุลก็ยื่นริมฝีปากมาจุ๊บที่แก้มฉันเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อ “หอมกลับคืนสิ”
“สัญญานะว่าจะพากลับกรุงเทพจริง ๆ” ฉันถามน้ำให้แน่ใจอีกครั้ง
“จริง”
พอได้คำตอบที่ชัดเจนฉันก็เขย่งเท้ายื่นเอาริมฝีปากขึ้นมาสัมผัสที่พวงแก้มของตุลอย่างแผ่วเบา นั่นทำให้เขาพอใจจนยิ้มออกมาแก้มแทบปริ
“แล้วทำอย่างอื่นได้อีกไหม?”
“ยกเว้นเรื่องบนเตียง” ฉันรู้ว่าเขาต้องการอะไรจึงรีบขัด ก่อนจะเอาดอกไม้มาจากมือเขา “ขอบคุณนะดอกไม้สวยมากเลย พี่ชอบ ^_^”
ในเมื่อตอนนี้เราเล่นบทเป็นแฟนกันฉันก็ต้องชอบทุกอย่างที่เขาให้ ใช่ไหมล่ะ
“ไปเดินเล่นที่ไร่ไหม ที่นี่ปลูกผลไม้เอาไว้หลายอย่างเลยนะ”
“อื้อไปสิ ^_^” ฉันยิ้มหวานให้เขา แต่แววตาคู่นั้นที่มองมากลับเศร้าหมอง เป็นคนต้องการแบบนี้เองแท้ ๆ ทำไมถึงเศร้ากันล
