ตุลพยายามหยุดร้องไห้แต่เหมือนมันจะเป็นเรื่องยากสำหรับเขา ตอนนี้เขาทำเสียบรรยากาศหมดแล้ว จะกินข้าวยังรู้สึกว่ามันกลืนไม่ลงคอ
“ขอโทษ เดี๋ยวไปล้างหน้าก่อนนะกินข้าวไปก่อนเลยไม่ต้องรอ” พูดจบตุลก็รีบลุกขึ้นเดินไป ส่วนฉันก็วางช้อนกระทบจาน ใครมันจะไปมีอารมณ์กินข้าว
พรุ่งนี้แล้วที่ต้องหลุดพ้น ฉันเอาแต่ห้ามความรู้สึกของตัวเองไม่ให้หวั่นไหว
ผ่านไปประมาณยี่สิบนาทีได้ตุลก็เดินกลับมา ดวงตาสองข้างของเขาแดงก่ำ เส้นผมเปียกชุ่มน้ำเล็กน้อยและมีหยดน้ำไหลตกลงมาบนใบหน้า คงเพิ่งล้างหน้ามา
“กินอิ่มแล้วใช่ไหม”
“อื้อ”
“เดี๋ยวเก็บจานไปล้างให้” เขาเริ่มเก็บจานไปที่ครัว ใครจะไปคิดว่าจะได้มาเจอตุลในเวอร์ชั่นนี้ ทั้งทำอาหาร หุงข้าว เก็บจานให้ ล้างจานให้
ในขณะที่ตุลกำลังล้างจานอยู่ในครัว ฉันก็นั่งเหม่อมองดวงอาทิตย์ที่ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า จู่ ๆ ก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีผ้าผืนหนึ่งคลุมมาบนไหล่ ก่อนจะหันไปแล้วเห็นว่าเป็น
