ฉันรีบเอาผ้าห่มคลุมตัวให้ตุลเหมือนเดิม ถึงจะสงสัยในตัวเขามาก ๆ ก็เถอะ แต่วันนี้คงไม่ได้กลับกรุงเทพแล้วแน่ ๆ
“เมื่อวานก็ยังปกติทำไมวันนี้ถึงป่วย” ฉันถามออกไปตามตรง ตุลกรอกตามองดวงตาสองข้างแดงก่ำจนน่ากลัว
“เมื่อคืนนั่งตากน้ำค้างนอกบ้านจนเกือบเช้า แล้วอาบน้ำเย็น บอกแล้วว่าอาบน้ำเย็นไม่ได้ก็ไม่เชื่อ” คำตอบนั้นเหมือนจะกล่าวหาฉันเป็นนัย ๆ ด้วย
ฉันขยับมาใกล้ ๆ ร่างที่นอนสั่นเทา ก่อนจะนั่งลงแล้วยกมือขึ้นทาบบนหน้าผากของเขา
“ตัวร้อนขนาดนี้ควรไปหาหมอนะ”
“ไม่มีรถ” เขาตอบเสียงแหบพร่า หรือว่าจะป่วยจริง ๆ ฉันคงมองในแง่ร้ายมากเกินไป
“ไม่มีรถก็โทรบอกให้คนเอารถมาให้สิ”
“โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณ”
ฉันถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ ถ้าเป็นแบบนี้ก็ปล่อยให้ช็อกตายไปเลยก็แล้วกัน
“ถ้าอย่างนั้นก็ดูแลตัวเองแล้วกัน หายเมื่อไหร่ก็ไปส่งพี่ที่กรุงเทพด้วย”
“… ลิล”
ฉันรีบหันหลังกลับแล้วเดินเข้ามาในห้องเพราะไม่อยากมอง
