[สองปีผ่านไป]
(สนามบินแห่งหนึ่งในเยอรมัน)
เพียงเดินออกมาจากสนามบิน อากาศที่เย็นสบายก็ปะทะร่างกาย พี่ภาคินในวัยสี่สิบสองปี ที่ดูภูมิฐานขึ้นใบหน้ายิ้มแย้มใจดีผิดตา เดินจูงมือภรรยาอย่างฉัน และลูกสาวตัวน้อยของพวกเราด้วยรอยยิ้ม
“ปาปา! ปาปา อุ้ม...อุ้มมมม” เสียงเจื้อยแจ้วของลูกสาวตัวน้อยวัยใกล้ขวบครึ่ง ในชุดกันหนาวสีชมพูน่ารัก พยายามสะบัดมือจากพ่อของเขาก่อนจะยกแขนเล็ก ๆ ขอให้ผู้เป็นพ่ออุ้ม
พี่ภาคินยิ้มก่อนจะย่อตัวลงอ้าแขนกว้างรับร่างกลมเข้าสู่อ้อมกอดทันที ก่อนจะยกตัวลูกสาวขึ้นสูงแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ย้ำ ๆ ด้วยความรัก
“อ้อนจังเลยนะเจ้าตัวแสบของพ่อ” พี่ภาคินหัวเราะ แววตายิ้มแย้มหาไม่ได้ในที่ทำงานแน่ ๆ
“รัก ปาปา รัก มามา” เด็กน้อยที่ยังพูดไม่ชัด แต่ก็พยายามแสดงความรักให้คนเป็นพ่อกับแม่อย่างพวกเรา แบบนี้จะไม่ให้ทั้งฉันและพี่ภาคินหลงรักลูกหนักได้ยังไงกันล่ะ
“พี่อย่าตามในลูกนักสิคะ เดี๋ยวก็เดินเอ
