ฉันกลับมาถึงบ้านด้วยรถสาธารณะ ทุบไหล่ ทุบขาที่เหนื่อยล้าเพราะต้องใส่ส้นสูงมาทั้งวัน เมื่อเข้ามาในบ้านฉันถึงกับเขวี้ยงกระเป๋าใบโปรดลงโซฟา ทิ้งตัวลงอย่างหมดแรง
“เครียดแบบนี้ หาอะไรอร่อย ๆ ทานดีกว่า” ฉันนั่งไถ่แอปสั่งอาหารจากแอปเดลิเวอรี่ “สมองหนักอึ้งแบบนี้ก็ต้องจัดหนักจัดเต็มกันไปข้าง แม่จะแดกให้หมดเลยคอยดู” จากนั้นฉันก็สั่งยับ ๆ พอ ๆ กับความเครียดที่มี เอาจริงงานมันไม่ได้ทำให้ฉันหงุดหงิดขนาดนี้หรอก แต่มันเป็นตัวละครใหม่ที่เพิ่มเข้ามา และฉันมั่นใจว่าเขาจะสร้างความวุ่นวายให้ฉันในนามมินนี่นี่แน่ ๆ
‘กริ๊ง...’ เสียงกริ่งหน้าบ้านดังไม่พัก รถเดลิเวอรี่คันแล้วคันเหล่าจอดหน้าบ้านฉันพร้อมทั้งอาหารมากมายที่ฉันกดสั่งไปอย่างไม่คิด พอมานั่งมองถุงอาหารที่วางไว้บนโต๊ะก็เริ่มทำให้ฉันมาคิดแล้วว่าจะกิดหมดนี่ได้ยังไงกัน
‘กริ๊ง’ เสียงกริ่งหน้าบ้านดังอีกครั้ง
“ไม่ใช่ว่าของที่ฉันสั่งครบแล้วเหรอ” ฉันถึงกับเ
