ฉันเริ่มหนักใจกับการที่เจ้าของร่างเป็นคนขาดความรัก ใครดีด้วยนางก็ดันรักเขาไปโดยง่าย นี่ฉันต้องมาสะสางเรื่องราวของเธอทั้งหมดนี่จริง ๆ เหรอ
“แหะ ๆ เรื่องตอนเด็กมันก็นานแล้วนะคะพี่วายุ คนเราก็ต้องเติบโตกันบ้าง” ฉันพยายามหัวเราะแก้เก้อ ก่อนจะพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย “มินนี่ว่าเรามาคุยเรื่องธุระที่คุณอาจะคุยดีกว่าค่ะ”
“จริงสิ อาลืมไปสนิทเลย” คุณอาวีระพงษ์โพล่งขึ้น “ที่อาเรียกหนูมินนี่มาพบ เพื่อจะบอกว่า ตั้งแต่วันจันทร์หน้าเป็นต้นไป เจ้าวายุจะเข้ามารับตำแหน่งรองประธานและอาจจะให้เขาเป็นคนคอยดูแลโปรเจกต์เปิดเส้นทางขนส่งทางยุโรปร่วมกับหนูมินนี่”
“ฮ่ะ...ฮ่ะ...ฮ่ะ ดะ...ดีค่ะ ได้ปรึกษากับคนรู้จักถือว่าเรื่องดีค่ะ” ภายใต้รอยยิ้มฝืน ๆ นี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง นี่ฉันต้องมาทำงานกับคนที่รู้จักเจ้าของร่างก่อนเป็นอย่างดี ลำพังแค่ฉันต้องคอยหลบสายตาจับผิดของคุณภาคินสามีเก่าของเธอก็ว่าเหนื่อยแล้ว นี
