“มินนี่ไม่เซ็น” ฉันตอบด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา
‘เพี๊ยะ!!!’
“โอ๊ย!!!” ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อคุณลุงใช้สันปืนตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของฉันอย่างจังจนหน้าหัน มันแรงชนิดที่ว่าเลือดกบปากออกมาให้เห็น
เขากลับมาบีบคอฉันแรง ๆ อีกครั้ง ตอนแรกฉันเหมือนจะละทิ้งความกลัวที่ต้องตายได้ แต่จู่ ๆ ฉันก็นึกถึงอีกคนที่อยู่ในท้องฉันขึ้นมา
‘ถ้าฉันขัดขืนต่อ ลูกต้องตกอยู่ในอันตรายแน่’
“ยอมแล้ว มินนี่ยอมเซ็นเอกสารให้ลุงแล้ว ฮือ...” ฉันร้องไห้ออกมาด้วยความสั่นกลัวจนน้ำตาคลอเบ้า
“ดี ควรว่าง่ายตั้งแต่แรกแล้วไหม ลุงจะได้ไม่ต้องลงมือให้ปวดใจ”
“แต่ว่าลุงแก้เชือกให้มินนี่ก่อนได้ไหมคะ มินนี่เจ็บข้อมือไปหมดแล้ว”
คุณลุงอดิสรนิ่งคิดครู่หนึ่ง แววตาฉายความหวาดระแวง แต่เมื่อเขามองสภาพของฉันที่กระอักเลือดจนกบปาก เขาจึงยอมคลายเชือกที่ข้อมือให้ “อย่าริตุกติกล่ะ เพราะลูกปืนมันเร็วกว่าเท้าหลานแน่”
ฉันกลืนน้ำลายไปหนึ
