[โรงพยาบาล]
ทางเดินหน้าห้องไอซียูแสนเงียบงัน มีเพียงชายร่างโตที่เดินวกไปวนมาอยู่ตรงหน้าพร้อมเสียงสะอื้นเบา ๆ ภาคินในวัยสี่สิบปีที่ใครต่างก็ยำเกรงในอำนาจในมือทางธุรกิจ บัดนี้กลับนั่งคุกเข่าข้างเก้าอี้ม้านั่งยาว ใบหน้าคมนัยน์ตาแดงก่ำบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักจนแทบขาดใจ
ครอบครัวโชติวัฒนาและวายุตามมาติด ๆ และรวมตัวกันอยู่หน้าประตูห้องไอซียูด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกันนัก
“โถ่...ตาคิน ลุกขึ้นเถอะลูก” คุณแม่ของเขาเดินเข้ามาประคองลูกชายด้วยมือสั่นเทาสงสารลูกตัวเองจับใจ “หนูมินนี่ต้องไม่เป็นอะไรเชื่อแม่เถอะนะลูก”
“แม่ครับ เธอหมดสติ ผมเรียกเธอแล้วเธอก็ไม่ตอบผมมาเลย เป็นเพราะผม...ผมดูแลเธอไม่ดีเองครับแม่” ภาคินเสียงสั่นเครือ สะอื้นจนตัวโยน “ผมปล่อยให้เธอไปโรงพยาบาลคนเดียว ผมปล่อยให้ไอ้พวกนั้นมาแตะต้องตัวเธอ ถ้ามินนี่กับลูกผมเป็นอะไรไป ผมจะไม่ให้อภัยตัวเองเด็ดขาด แม่...ผมผิดเอง เป็นเพราะผมคน
