หลังจบการประชุม เหล่ากรรมการบริษัทต่างก็เดินมาชื่นชมฉันทีละคน ฉันยิ้มแย้มและยกมือไหว้ผู้ใหญ่เหล่านั้นตามมารยาท ฉันรู้ดีเพราะบุคคลเหล่านี้ต่างก็เป็นเงินทุน และคาดหวังว่ามันจะทำกำไรเป็นกอบเป็นกำ ไม่ต่างจากฉันมากหรอก
เมื่อคนเริ่มทยอยออกจากห้องไป ฉันถอนหายใจยาว พลางลูบอกตัวเองเบา ๆ ด้วยความโล่งอก ก่อนจะหยิบแฟ้มขึ้นมาเพื่อกลับห้อง ทว่า...คุณอาวีระพงษ์ที่กำลังจะก้าวขาออกไปกลับหันมาหาฉัน
“หนูมินนี่ อามีเรื่องจะคุยเป็นการส่วนตัว หนูไปรออาที่ห้องทำงานอาชั้นบนสุดล่ะ เดี๋ยวอาตามไป”
“ค่ะ...คุณอา” ฉันรับคำ ก่อนจะทำตามท่านสั่งอย่างว่าง่าย เดินถือเอกสารไปที่ชั้นบนสุดของห้อง หน้าห้อมมีพี่สาวที่น่าจะเป็นเลขาประจำห้องยืนขึ้นก่อนจะเชิญฉันเข้าไปด้านใน ดูท่าคุณอาน่าจะโทรแจ้งไว้แล้ว
“เชิญนั่งรอประธานสักครู่นะคะ”
“ขอบคุณค่ะ” ฉันยิ้มให้พี่เลขาก่อนจะนั่งรออย่างสงบเสงี่ยมที่โซฟากลางห้องสุดหรูที่เงียบสนิท กระจก
