ความสุข ความหอมหวานที่ริมทะเลสาบผ่านพ้นไป แต่ความรักที่คุณภาคินมีให้ฉันไม่เคยลดน้อยลงเลยมีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนฉันเริ่มหลงรักเขาหักปักหัวปำไม่ต่างกันกับเขานั่นแหละ แต่ว่า...สิ่งที่ฉันไม่อยากทำ ดันต้องถูกเขายื่นคำขาด แล้วหัวเด็ดตีนขาดเขาก็ไม่ยอมแม้ฉันจะขอร้องแค่ไหนก็ตาม นั่นคือบังคับให้ฉันเก็บข้าวของจากบ้านจัดสรรที่ฉันซื้อกลับมาอยู่บ้านกับเขาทันที
ใช่ค่ะแล้วตอนนี้ฉันกำลังโดนบังคับให้เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าโดยมีเขานั่นแหละเป็นคนจัดการ
“พี่คะ แต่ว่ามินนี่ชินที่นอนบ้านหลังนี้แล้วนะคะ” ฉันลองพยายามร้องขอ
“ไม่ได้ครับ...พี่จะไม่ยอมให้หนูอยู่คนเดียว” คุณภาคินไม่พูดเปล่า แต่กลับเก็บชุดฉันในตู้เข้ากระเป๋าเดินทาง เกลี้ยงทั้งตู้เสื้อผ้าในบ้านจัดสรร
“ทำไมละคะ ทำไมถึงอยากให้มินนี่ไปอยู่ที่นั่น ทั้งที่ช่วงกลางวันเราก็ออกไปทำงานอยู่แล้ว มานอนที่นี่ก็ได้นี่”
“พี่สังเกตเห็นนะครับว่าหนูดูเพลียไปสดใส
