การนั่งและนอนหายใจทิ้งอยู่โรงพยาบาลทำให้อารญาเบื่อ เธออยากกลับบ้าน อยากไปเรียน แต่ความอยากทั้งหมดถูกพับเก็บ เพราะหมอยังไม่อนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล
แอ๊ด!
เสียงเปิดประตู และแทรกตัวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ถึงแม้ว่าผู้มานั้นจะเป็นคนคุ้นเคย หากว่าคนที่นั่งเหม่อมองสายฝนโปรยปรายนอกหน้าต่างกลับไม่รับรู้ ร่างผอมบางในชุดของโรงพยาบาล ที่มีใบหน้าซีดเซียว ยังคงนั่งกอดเข่าอยู่ในท่าเดิมเช่นนั้น กระทั่งใครบางคนเอ่ยทำลายบรรยากาศเงียบเหงา
“น้องอาย”
“พี่ดา…”
ทันทีที่เห็นว่าเป็นใครอารญาก็น้ำตาคลอ โผเข้ากอดร่างเพรียวที่มาหยุดยืนตรงข้างเตียง อีกฝ่ายลูบหัวเบาๆ แล้วเลื่อนมือมากุมแก้มเย็นชืดของน้องสาวต่างมารดา
“พี่เพิ่งกลับจากทำงานที่ใต้ ไม่มีใครบอกพี่สักคน”
ดาริกาเอ่ยบอก แล้วลากเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียงคนไข้
“แล้วพี่ดารู้เรื่องจากใครคะ”
“เพื่อนพี่เป็นพยาบาลอยู่ที่นี่ ยายเกดไงจำได้ไหม”
“อ๋อค่ะ”
“เรา
