“ฉันมาอยู่ที่โรงพยาบาลได้ยังไงคะ” คนที่จำได้ว่าครั้งสุดท้ายตัวเองนอนอยู่ที่คอนโดเอ่ยถามเสียงแผ่ว รู้สึกเศร้าใจที่ตื่นมาไม่มีใครสักคนคอยอยู่ข้างกาย
“คุณกินยานอนหลับเกินขนาด หลับไปสามวันเต็มๆ ดีที่หมอช่วยไว้ได้ทัน คุณชายหมอธีรเดชท่านเป็นแพทย์เวชศาสตร์ฉุกเฉินมือหนึ่งของโรง’บาลรักษ์ คืนนั้นท่านอยู่เวรพอดีค่ะ”
ถ้อยคำในตอนท้ายทำให้ร่างบางนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงด้วยท่าทางเหนื่อยล้า นัยน์ตาที่ยังคลอเคล้าไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ปิดลงอย่างไม่ต้องการรับรู้อะไรอีก
กระทั่งเสียงเปิดประตูห้องผู้ป่วยดังแว่วหู เสียงฝีเท้านุ่มนวลทว่าสม่ำเสมอก้าวมาหยุดลงข้างเตียง เป็นจังหวะเดียวกับที่เธอลืมตาขึ้นพอดี
“สวัสดีค่ะ หมอมาตรวจแทนหมอธีรเดชนะคะ”
“ค่ะ”
“เป็นยังไงบ้างคะ มีอาการผิดปกติอะไรหรือเปล่า” คุณหมอสาวคนสวยที่ถือชาร์ตคนไข้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะที่ตาอ่านผลเลือดไปด้วย
“รู้สึกเพลี
