“สุดสัปดาห์นี้ พี่กะว่าจะพาเมษ์กลับไปเยี่ยมป้าสาย... คิดว่าไง?” วรินท์เอ่ยขึ้นเบาๆ หลังวางถ้วยกาแฟลง ใบหน้าเขาสงบนิ่ง แต่ดวงตาแฝงแววความมุ่งมั่น
“ป้าสาย...?” เมษาเงยหน้าจากนิตยสารในมือ คิ้วขมวดด้วยความสงสัย “บ้านไร่นะคะ?” เธอถามย้ำ
“ใช่... บ้านสวน... แล้วก็... ลุงชัช” คราวนี้วรินท์เน้นคำชัด พร้อมหันมาสบตาเมษา “ไหนๆ เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แล้ว พี่ว่าพี่ไม่ควรกำหนดขอบเขตอะไรกับเมษ์ให้มันยุ่งเหยิงเกินไป พี่อยากให้เมษ์เป็นอิสระจากความรู้สึกผิด”
เมษาค่อยๆ วางนิตยสารลงบนโต๊ะ เธอรับรู้ได้ถึงความหมายเบื้องหลังที่หนักแน่นของคำพูดนั้น
“ต่อไปพี่ก็จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องลุงชัชอีกต่อไป...” วรินท์หยุดคิดชั่วครู่ “ว่าแต่ป้าสายแกล่ะ แกโอเคกับเรื่องแบบนี้แค่ไหน... เรื่องนี้แหละที่พี่ยังกังวล” วรินท์แสดงสีหน้ากังวลเล็กน้อย
“ถ้าป้าสายแกรู้สึกกับเรื่องนี้ เรื่องราวมันคงไม่ยืดเยื้อมานานหลายปีหรอกค่ะ” เมษาพึ
