ห้องนอนเล็ก ๆ ในบ้านไร่ถูกกลืนกินด้วยความมืดสนิท แสงสลัวสีเทาหม่น จากนอกหน้าต่างแทรกผ่านม่านผ้าดิบบางเบาเข้ามาเพียงริบหรี่ สร้างเงาที่ยาวและบิดเบี้ยว วรินท์ไม่ได้อยู่บนเตียง แต่เลือกนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ข้างเตียง ในมุมที่เงาทอดทับเขาไว้เกือบมิด มือของเขากำแน่น บนพนักแขนจนข้อนิ้วขาวโพลน ดวงตาของเขาวาววับเป็นประกาย ราวกับสัตว์ที่กำลังเฝ้ารอเหยื่ออย่างอดทน ความคาดหวังที่รุนแรงแผ่ออกมาจากร่างเขาอย่างสัมผัสได้
ความคิดของวรินท์ย้อนกลับไปยังบทสนทนาเมื่อหัวค่ำ ในห้องครัวที่อบอุ่นด้วยไอจากกาแฟ:
“ผมอยากเห็นเมษ์ในแบบที่เมษ์เป็นตอนที่อยู่กับลุง”
น้ำเสียงของวรินท์ในตอนนั้น ราบเรียบ แต่แฝงด้วยอำนาจและคำสั่ง เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะไปยังชัช ดวงตาจับจ้องราวกับสะกดจิต
“เอ็งหมายความว่า...”
ชัชเลิกคิ้วสูง แก้วกาแฟในมือหยุดนิ่งกลางอากาศ
“ใช่แล้วลุง ผมอยากเห็นลุงเย็ดเมียผมแบบจะ ๆ ก่อนที่จะกลับกรุงเทพฯ”
วรินท์เน้
