“ลูกจัน ตื่นได้แล้วครับ”
ปัณณธีจูบเบา ๆ บนไหล่บอบบางของร่างกายเปลือยเปล่าที่นอนหันหลังให้ แต่คนขี้เซากลับหดไหล่หนีแล้วร้องงึมงำในลำคอด้วยความรำคาญ
“อือ พี่ปัณณ์”
“ไหนว่าจะไปเล่นน้ำไง พระอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้ว รีบลุกไปล้างหน้าแปรงฟันเร็ว”
แม้จะอดหลับอดนอนและอ่อนเพลียมากแค่ไหน แต่ก็ยังมีแก่ใจปลุกเธอตามสัญญา ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าคนขี้เซาคงไม่ยอมตื่นง่าย ๆ
“ไม่ไปได้ไหมคะ ลูกจันเหนื่อย”
“ใครกันนะที่เมื่อคืนงอแงว่าพี่ไม่ยอมพาไปเล่นน้ำ นี่ก็ปลุกแล้วไงครับ”
“แต่เมื่อคืนพี่ปัณณ์ไม่ยอมให้ลูกจันนอน”
คนตัวบางร้องโอดครวญ ความหื่นของคู่หมั้นหนุ่มทำให้เธอแทบไม่ได้หลับได้นอนจนเกือบสว่าง ยังมีหน้ามาปลุกให้ลงไปเล่นน้ำได้อีกหรือ
“ก็พี่เมา”
คนเจ้าเล่ห์โยนความผิดไปให้น้ำสีอำพันราคาแพง แม้ว่ามันจะแทบไม่ทำให้เขารู้สึกมึนเมาเลยก็ตาม
“พี่ไม่ได้เมาเลยสักนิด ไม่ต้องมาโกหกค่ะ ที่พี่ทำลูกจันเพราะพี่หื่นต่า
