“ขลุ่ย ปล่อยก่อน เดี๋ยวใครมาเห็น”
มัสลินผลักอกแกร่ง หันซ้ายหันขวากลัวคนมาเห็น แต่เพลงขลุ่ยกับรั้งเธอมาจูบเสียอย่างนั้น
“อือ อย่าทำ”
“ยังไม่อิ่มเลย อีกนิดนะ ไม่กลับไม่ได้เหรอ”
หลังจากเมื่อคืนที่เขาโทรตามให้เธอเข้ามาหาที่ห้องในตอนดึก ก็จับเธอกินอย่างมูมมามแทบไม่ได้พัก จนเธอแทบจะตื่นกลับห้องไม่ไหว แต่ก็ต้องฝืนกายลุกขึ้นเพราะกลัวว่าหากกลับห้องไปแล้วเจอกับเพียงขิม ไม่รู้จะตอบคำถามอย่างไรดี
“ไม่กลับได้ไง ป่านนี้ขิมอาจจะกลับเข้าห้องแล้วก็ได้”
“ก็เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเมื่อคืนขิมบอกว่าจะไปนอนห้องลูกจัน สองคนนั้นชอบตื่นสายจะตาย ป่านนี้ยังไม่ตื่นหรอกน่า”
“แล้วถ้ากลับมาแล้วล่ะ จะทำยังไง”
“ก็บอกว่าออกไปเดินเล่นไง”
“ยังไม่รู้เลยว่าขิมกลับเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ เกิดเข้ามาตั้งแต่ตีสามก็ถูกจับได้พอดีว่าโกหก ใครมันจะออกไปเดินเล่นริมชายหาดตอนตีสาม”
“มัส เธอโดนเอาจนสมองเสื่อมแล้วหรือไง ขิมมันไม่ตื่
