ปัณณธีทิ้งกายลงนอนหงาย รั้งร่างบอบบางเข้าสู่อ้อมกอด ลมหายใจทั้งคู่ยังคงหอบกระชั้น หัวใจสองดวงเต้นกระหน่ำสะท้อนบนแผงอก
“ดีขึ้นไหม ลูกจัน”
มือใหญ่ร้อนผ่าวลูบไล้ต้นแขนเรียว ผิวเนื้ออ่อนบางนุ่นเนียนลื่นมือที่เขาสัมผัสทุกคืนทำให้ยิ่งรู้สึกหวงแหนแทบขาดใจ
หากเขามาช้ากว่านี้อีกเพียงนิด เธอถูกมันรังแกจนสำเร็จแน่ ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเขามาไม่ทัน จะเกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายคนนั้น
มันคงไม่ได้นอนจมกองเลือดเพราะหมัดของเขา แต่มันจะจมกองเลือดพร้อมมีดปักกลางอกจากฝีมือเขาแน่นอน
“ดีค่ะ”
จมูกโด่งหอมหน้าผากชื้นเหงื่อ ริมฝีปากประทับจูบลงหนักเน้น ทั้งรัก ทั้งหลง ทั้งหวงแหน สาบานกับตัวเองเลยว่าจะไม่ยอมปล่อยให้เธอห่างกายอีกต่อไปแล้ว
“ลูกจันทำผิดมากนะวันนี้”
“แต่ลูกจันไม่ได้ตั้งใจมาหารัฐ”
คนที่สติยังไม่ทันกลับสู่ตัวเงยหน้าเถียง ลืมไปแล้วว่าเคยแทนตัวกับเขาอย่างไร แต่คำแทนตัวน่ารักที่อยากได้ยินอีกครั้งเหมือนที่
