“อือ คุณปัณณ์ ช่วยลูกจันด้วย”
เสียงแผ่วเบาราวกระซิบแต่คนที่กำลังเล้าโลมอย่างเร่าร้อนกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยดวงตาวาวโรจน์ มือใหญ่กำต้นคอเล็กทันทีด้วยความโกรธ
“เรียกมันทำไม รักมันนักเหรอ”
คนตัวบางฝืนลืมตาขึ้นมาอย่างยากเย็น ริมฝีปากสั่นระริก ร่างกายบิดเร่า กำลังจะเพลี่ยงพล้ำให้กับความเร่าร้อนที่เขามอบให้ทุกขณะ แต่สติที่มีอยู่น้อยนิดก็พยายามเรียกความเป็นตัวเองกลับมา
“ระ รัก...”
“ลูกจัน”
รัฐปกออกแรงบีบลำคอจนเธอสำลักไอหน้าดำหน้าแดง จึงปล่อยมือออกเพราะได้สติ ก่อนจะหงุดหงิดตัวเองที่ทำรุนแรงกับเธอจนเกือบเสียแผน
“ลูกจัน ผมขอโทษ อย่าดื้อกับผมอีกถ้าไม่อยากเจ็บตัว”
พูดจบก็โน้มลงไปจูบริมฝีปากอวบอิ่ม เธอกำมือแน่น ออกแรงกัดจนเขาร้องลั่นทะลึ่งตัวลุกขึ้นนั่น
คนเมายาพยายามจะลุกหนี เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาปรือปรอย ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยคราบน้ำตาดูน่าสงสาร แต่เขาจะ
