นาฬิกาส่งเสียงกรีดร้องดังลั่นห้องปลุกหนุ่มสาวที่อยู่ในห้วงฝันให้รู้สึกตัวตื่น ชายหนุ่มปิดเสียงนั้นแล้วกระชับกอดคนตัวบางในอ้อมแขนแน่นขึ้น
ชิดจันทร์ลืมตาช้า ๆ สิ่งแรกที่เห็นคือหน้าอกหนั่นแน่นที่เธอใช้หนุนนอนต่างหมอนมาทั้งคืนก็เบิกตากว้างตกใจ
ภาพความวาบหวามเมื่อคืนย้อนกลับมาในสมองเป็นฉาก ๆ อับอายจนต้องซุกหน้าลงไปที่อกแกร่งอีกครั้ง
“นอนต่ออีกหน่อยเถอะนะ ไปสายนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
คนตัวโตหลับตาพูดพร้อมมุมปากยกยิ้ม แม้เมื่อคืนจะเมามาก แต่ก็จำได้ทุกอย่างว่าทำอะไรลงไปบ้าง
“ไม่ได้ค่ะ”
ปัณณธีก้มมองคนที่สงบปากสงบคำมากกว่าปกติแล้วขำเบา ๆ ในลำคอ ทนความน่ารักของเธอไม่ไหวจึงจูบหน้าผากมนฟอดใหญ่ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ
“อายเหรอ”
เขาเอ่ยเย้า น่าเสียดายที่ตอนนี้ท้องฟ้ายังไม่สว่าง จึงไม่ทันได้เห็นว่าแก้มของเธอจะแดงซ่านแค่ไหน
“ใครอาย คุณยังเมาค้างอยู่หรือไงถึงคิดว่าคนอย่างฉันจะอาย”
“ฉันหา
