รถชะลอตัวจนจอดสนิทที่หน้าบ้านพักไม้หลังใหญ่สไตล์ยุโรปที่ตั้งเด่นอยู่ท่ามกลางหุบเขา อากาศภายนอกที่ลอดผ่านเข้ามาตอนธีโอเปิดประตูรถนั้นเย็นจัดจนเกรซต้องห่อไหล่เข้าหากัน
“ว้าววว! สตรอว์เบอร์รีเต็มไปหมดเลยปะป๊า!” ลีน่าที่เพิ่งตื่นเต็มตาตะโกนลั่นพลางพุ่งตัวลงจากรถคนแรก ตามด้วยฟาเดียที่ขยี้ตาเดินตามลงไปติดๆ
“ระวังล้มนะลีน่าเดีย!” เวหาตะโกนบอกหลานสาวทั้งสอง ก่อนจะหันมามองคนข้างตัวที่ยังคงนั่งเม้มปากแน่น
“ใส่เสื้อก่อนเดือนนี้ค่อนข้างหนาวแถมหมอกลงเยอะ” ไม่พูดเปล่า มือหนาหยิบคาร์ดิแกนสีครีมนุ่มสลวยที่วางอยู่ด้านหลังมาคลุมลงบนไหล่บางของเกรซอย่างถือวิสาสะ เกรซชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยอมรับมันมาแต่โดยดี เพราะอากาศข้างบนนี้หนาวกว่าที่เธอคิดไว้มาก
“จับมือพี่ไว้ ทางมันชัน” เวหาอาศัยจังหวะที่เกรซกำลังง่วนกับการติดกระดุมเสื้อ คว้ามือเรียวเล็กมาเกี่ยวกระชับไว้แน่น
“หนูเดินเองได้ค่ะ” เกรซประท้วงพลางพยายามแก
