1 ชั่วโมงผ่านไป…
เกรซและข้าวหอมยังนั่งอยู่หน้าห้องไอซียูรอหมอออกมาโดยมีเวหาและธีโอนั่งอยู่ไม่ไกลมากนักเขารู้สึกอึดอัดและไม่ชินกับโรงพยาบาลแห่งนี้คนค่อนข้างเยอะเสียงดังโหวกเหวกโวยวายแตกต่างจากโรงพยาบาลเอกชนที่พวกเขาไปใช้บริการโดยสิ้นเชิง ตาคมมองคนนั้นที มองคนนี้ทีส่วนตัวเขาเองก็เป็นที่จับตามองของสาว ๆ พยาบาลที่เดินไปเดินมาเช่นกัน กระทั่งเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น…
“มึงมาทำไมอีเกรซ” พรพรรณเอ่ยถามเสียงแหลมสองคนแม่ลูกเดินตรงไปหาเกรซและข้าวหอม
“หน้ามันหน้าตบจริง ๆ นะ” ข้าวหอมมองหนูนิ่มที่ทำเบ๊ะปากใส่เธอ
“ตบแน่ฉันจำได้มันตบฉันมากี่ครั้งวันนี้ฉันจะเอาคืน“ เกรซเอ่ยบอกดวงตาคู่สวยจ้องมองสองแม่ลูกที่เดินเข้ามาหาเธอไม่วางตา
”เสียดายจังกูคิดว่ามึงจะได้ไปเป็นเมียเจ้าสัวพุงพลุ้ยนั่นซะแล้ว“ พรพรรณเอ่ยขึ้น
“เสียดายจังงั้นเหรอ…อย่างน้อย ๆ ฉันก็มีค่าตัวถึง 20 ล้านบาทของนักธุรกิจหล่อแนวหน้าของเมืองไทยแต่ลูก
