เขาหันมองรอบๆ อย่างระแวง ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ครูประจำชั้นที่ยืนอยู่ไม่ไกล
“ขอโทษนะครับ…ผมมารับคุณหนูอมยิ้ม”
ครูประจำชั้นชะงัก รีบก้าวเข้ามาหาเขาแทบจะทันที
สีหน้าเธอดูซีเรียสกว่าปกติจนเขาต้องขมวดคิ้ว
“วันนี้… อมยิ้มกลับบ้านก่อนเวลาค่ะ”
เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวลไม่ปิดบัง
“คุณพ่อคุณแม่บอกว่ามีธุระจะพาไปต่างจังหวัดด่วน แต่เหมือนจะขัดแย้งกับผู้ปกครอง ของเธอแปลกๆ”
คนขับรถชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาเปลี่ยนทันที จากสงสัย เป็นระวังอันตราย
“…เมื่อไหร่ครับ?”
“ไม่เกินครึ่งชั่วโมงนี้เองค่ะ พวกเขามารับที่ห้องประชาสัมพันธ์”
เขาเม้มปากแน่น ดวงตาเขาแข็งขึ้น นี่มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้ว
ครูประจำชั้นรีบพูดเบาๆ อีกครั้ง เหมือนอยากบอกอะไรแต่ไม่กล้าเต็มที่
“คือ…อมยิ้มดู…ไม่ค่อยอยากกลับค่ะ เธอดูหวาดๆ ยังไงไม่รู้”
เพียงประโยคนั้น ชายชุดสูทขนลุกซู่ ราวกับได้ยินสัญญาณอันตรายชัดเจน
เขาก้มหัวให้ครูอย
