ชั้นล่างของบ้านคูหาปูนสี่ชั้นมืดทึบ เงาหลอดไฟกระพริบสะท้อนกับเหงื่อ บนใบหน้าชีวาที่ถูกลวงเข้ามา เธอยืนประชันหน้ากับเฮียอ้วน ชายร่างผอม กลิ่นบุหรี่และเหล้าคละคลุ้งไปทั่ว
เฮียอ้วนยกซองเอกสารขึ้นมาโบกต่อหน้าชีวา
“นี่คือสัญญาล้างหนี้ทั้งหมดของพี่มึง… เซ็นเมื่อไหร่ เรื่องมันจบเมื่อนั้น แถมเงินให้อีก”
ชีวาขมวดคิ้ว
“ฉันไม่เซ็นอะไรทั้งนั้น จนกว่าแกจะปล่อยอมยิ้มออกมา!”
เฮียอ้วนหัวเราะร่า เสียงของมันสะท้อนในบ้านเหมือนปีศาจกำลังสนุกกับเหยื่อ
“กูไม่ได้อยากได้ลายเซ็นมึงเฉยๆ หรอกชีวา…”
มันเลียฟันอย่างน่าขยะแขยง ก่อนพูดช้าๆ
ทุกคำบาดลึกลงหัวใจเธอ
“กูต้องการตัวมึง…มาเป็นเมียกู”
ชีวาเหมือนถูกดึงลมหายใจออกจากปอด ดวงตาเบิกกว้างมือเย็นจนชา
“ฝันไปเถอะ!”
เฮียอ้วนยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนแทบแตะกัน
“ไม่ได้บ้า…กูเล็งมึงมานานแล้ว แต่มันน่าเสียดายที่คุณชายสอง มันเอาไปเฉยชมสะก่อน แต่ของแบบนี้มันจับใส่ตระกล้าล้
