“เปล่านะคะ ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย…ฉันไว้ใจคุณนะ”
หมอสายรุ้งรีบปฏิเสธ ความคิดแบบนั้นไม่เคยมีในหัว ความจริงเธอไว้ใจเขามาตลอด
ฟิลิกซ์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อทันที
“ถ้าไว้ใจผม…ก็ย้ายไปอยู่กรุงเทพกับผมนะครับ”
คำพูดตรงๆของเขา ทำให้หมอสายรุ้งนิ่งไปเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก็อก ก็อก ก็อก
“หมอสายรุ้งคะ! มีเด็กตกชิงช้า หัวแตกค่ะ หมอรีบไปดูหน่อย!”
เสียงผู้ช่วยตะโกนบอกอย่างร้อนรน
หมอสายรุ้งหันไปทางประตูทันที
“ได้ค่ะ เดี๋ยวหมอไปเดี๋ยวนี้!”
เธอรีบลุกขึ้นคว้าเสื้อกาวน์ ก่อนจะหันมาบอกฟิลิกซ์อย่างลนๆ
“เดี๋ยวฉันไปดูเด็กก่อนนะคะ”
พูดจบเธอก็รีบเดินออกจากห้องไปทันที
ประตูปิดลง เหลือเพียงความเงียบในห้องพัก
ฟิลิกซ์นั่งมองจานอาหารที่เขาตั้งใจทำแล้วถอนหายใจ หลังพิงไปกับพนักเก้าอี้เหมือนคนหมดแรง ก่อนมือยกขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองช้าๆ
ในหัวของเขายังวนอยู่กับคำถ
