กรุงเทพมหานคร
“จัสมิน มานั่งนี่สิลูก”
หลายวันแล้วที่เธอพยายามทำตัวให้ดีขึ้น
ไม่โวยวาย ไม่ประชด ไม่เงียบใส่ใคร และไม่เป็นบ้าตามหาเขาเหมือนวันแรก จนตอนนี้ เธอสามารถเดินไปมาในบ้านได้ปกติ แต่ป๊าก็สั่งลูกน้องจับตาดูเธอตลอดเวลา แทบไม่ปล่อยให้คลาดสายตาเลยแม้แต่น้อย
“ม๊าคะ…จัสอยู่บ้านเฉยๆ จัสเบื่อค่ะ อยากหาอะไรทำบ้าง”
จัสมินเอ่ยขึ้น พร้อมนั่งลงข้างๆ
อลิชามองลูกสาวนิ่งแล้วถามกลับ
“แล้วลูกอยากทำอะไรล่ะ แต่ถ้าจะออกไปข้างนอก ไม่ได้เด็ดขาดนะ ต้องอยู่ในบ้านเท่านั้น”
“ จัสรู้ค่ะ และก็ไม่ได้อยากออกไปข้างนอกตั้งแต่แรก ”
เธอรีบอธิบาย เมื่อกลัวว่าผู้เป็นแม่จะเข้าใจผิดผิด
“ แล้วลูกอยากทำอะไรเหรอจ๊ะ ไหนบอกม๊ามาซิ”
เมื่อเห็นลูกสาวทำตัวดีขึ้น เธอเองก็พยายามให้กำลังใจ เพราะเข้าใจว่าแผลของลูกยังสดใหม่อยู่ ช่วงนี้ก็ต้องประคบประหงมกันไปก่อน จนกว่าสภาพจิตใจจัสมินจะดีขึ้น จนกว่าจะได้ลูกสาวคนที่สดใสของเธอคืน
