หลังมื้ออาหารคืนนั้น จัสมินขอตัวขึ้นห้องเร็วกว่าปกติ
ทันทีที่ประตูปิดลง ความดีใจที่แสดงต่อหน้าป๊าเมื่อครู่ก็จางหาย เหลือเพียงความตั้งใจแน่วแน่ในแววตา
เธอไม่ได้อยากไปทำบุญเลยสักนิด
สิ่งที่เธอต้องการจริงๆ คือที่อยู่ในกระดาษแผ่นเล็กที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักหัวเตียง ที่อยู่ของไคเลอร์
เธอหยิบมันขึ้นมาอ่านซ้ำอีกครั้ง เพื่ออยากจำที่อยู่ในกระดาษให้แม่นยำ หากว่ามันหายไปจริงๆ เธอก็จะยังหาเขาเจอ
แต่ก่อนอื่น เธอต้องออกจากบ้านให้ได้
หลังจากนั้น…ค่อยคิดอีกที
เธอเปิดตู้เสื้อผ้า เลือกชุดเรียบร้อยเหมาะกับการไปวัด สีสุภาพ ดูไม่มีพิรุธ จากนั้นจึงเปิดกล่องเครื่องประดับ หยิบกำไลข้อมือวงเล็กๆ สองวง แหวนเพชรที่ใส่ติดนิ้วบ่อยๆ และต่างหูอีกคู่ ทุกอย่างชิ้นไม่ใหญ่ แต่ราคาสูงพกพาง่าย
เงินสดปึกหนึ่งถูกสอดลงกระเป๋าสะพายใบเล็ก
มือเธอสั่นเล็กน้อย
ต่อให้ดื้อแค่ไหน เธอก็ไม่เคยคิดหนีจริงๆ มาก่อน
“ขอโทษนะคะป๊า ม๊า ชาต
