“คนใจร้าย… ฉันมาหาขนาดนี้แล้ว ยังเฉยชากับฉันอีก นายใจดำที่สุดเลย”
แม้จะดีใจที่ได้กลับมาอยู่ตรงหน้าเขา แต่ความน้อยใจก็ยังปะปนอยู่เต็มหัวใจ
ดูสิ่งที่เขาทำกับเธอสิ… มันไม่น่าให้อภัยเลยสักนิด
ไคเลอร์มองหน้าเธออย่างสำนึกผิด แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงจนแทบไม่เหลือฟอร์มเดิม
“ผมขอโทษครับ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ผมพยายามทำใจมากกว่าวาดฝัน เพราะผมคิดว่าคงไม่มีโอกาสนั้นแล้ว แต่วันนี้ที่คุณหนูมา บอกตรงๆว่าผมตกใจ จากที่ตั้งใจว่าจะลืม มันกลายเป็นความสับสนทันทีที่เห็นคุณหนูอยู่ตรงหน้า”
เสียงเขาหนักแน่น แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ
“ก็เลยไล่ฉันกลับ” เธอถามเสียงงอนๆ
“ครับ… ขอโทษ ผมผิดไปแล้ว สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก”
ฟอด…
เขาก้มลงหอมแก้มเธอเบาๆ อย่างออดอ้อน
“คิดถึงคุณหนูใจจะขาด”
จัสมินยังคงหน้าบึ้ง แม้แก้มจะเริ่มแดงเพราะคำพูดนั้น
“ไม่ต้องเลยนะ ห่างกันสิบกว่าวัน นายก็มีผู้หญิงคนอื่นมาอยู่ข้างๆแล้ว ทั้งที
