ตึก… ตึก… ตึก…
ภายในบ้านยังคงเงียบงัน มีเพียงเสียงฝีเท้าที่เดินตามกันมาท่ามกลางบรรยากาศอึดอัด
ไคเลอร์ยืนหันหลังให้เธออยู่กลางห้อง แผ่นหลังกว้างตั้งตรง แข็งราวกับกำแพงสูงที่เธอไม่มีวันก้าวข้ามไปได้อีกแล้ว
ส่วนจัสมินหยุดยืนอยู่ด้านหลังเขาไม่ไกลนัก
ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว… แต่กลับเหมือนห่างกันคนละโลก
ไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา
มีเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นไหวของคนสองคน ที่พยายามฝืนความรู้สึกของตัวเองเอาไว้สุดกำลัง
จัสมินจ้องมองแผ่นหลังนั้นนิ่งๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบลงเอง
“นายไม่ต้องลำบากใจนะ ถ้าฉันพูดเสร็จฉันก็จะไป ไม่อยู่ให้นายลำบากใจนาน ”
เธอเงียบไป พยายามไม่ให้เสียงสั่น
“คุณหมอเธอก็สวยดี ไม่แปลกหรอกที่นายจะรัก”
คำพูดเรียบเฉย… แต่เสียงเธอเริ่มสั่นจนแทบควบคุมไม่อยู่
เขายังคงยืนนิ่ง ไม่หันกลับมาแม้แต่น้อย
จัสมินปาดน้ำตาเงียบๆ ก่อนจะฝืนพูดต่อ ทั้งที่หัวใจเหมือนกำลังถูกบีบจนแหลกละเอ
