ชัดแล้วว่าเป็นเขา
ร่างบางเปิดประตูรถลงทันทีโดยไม่รีรอ ประตูรถยังปิดไม่สนิทดีด้วยซ้ำ เธอก็วิ่งฉับๆเข้าไปหาคนที่คิดถึงสุดหัวใจ
“ไคเลอร์…ฮึก…”
เสียงเรียกชื่อเขาสั่นเครือ ขาดห้วงเพราะแรงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ตลอดทาง
ชายหนุ่มยืนอยู่ใต้แสงไฟหน้าบ้าน ร่างสูงนิ่งงันเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ เขามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก คล้ายกำลังอึ้ง…หรือไม่ก็ตกใจ
ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไร
จัสมินก็พุ่งเข้าไปสวมกอดเขาแน่น แขนเล็กโอบรอบลำตัวแกร่ง ซบหน้าลงกับอกเขาอย่างโหยหา น้ำตาที่กลั้นไว้ตลอดการเดินทางไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ฮึก…คิดถึงนาย…คิดถึงมาก…”
เธอปล่อยโฮอย่างไม่อายใคร กอดเขาแน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไปอีกครั้ง
แต่ทว่า…
ท่อนแขนแกร่งของเขายังคงวางแนบลำตัว ไม่ได้ยกขึ้นกอดตอบเธอแม้แต่น้อย ไม่มีคำพูดใดๆหลุดจากปากเขา
ผ่านไปครู่หนึ่งกว่าที่เธอจะเริ่มรู้สึกตัว ว่าอ้อมกอดนี้มีเพียงเธอฝ่ายเดียว
