“คุณหมอครับ เดี๋ยวผมไปส่ง”
ไคเลอร์หันกลับไปพูดกับหมอสายรุ้งที่ยืนอยู่ด้านหลัง น้ำเสียงเรียบเหมือนเป็นเรื่องปกติ
จัสมินยืนนิ่ง
คำพูดเพียงประโยคเดียว ทำให้หลายอย่างกระจ่างขึ้นในหัวของเธอ
ผู้หญิงคนนี้…คงเป็นคนที่คอยดูแลเขาตอนบาดเจ็บ
คอยอยู่ข้างๆ ในวันที่เธอไม่อยู่
“คุณไคเลอร์คะ ฉันว่า คุณ…”
หมอเหมือนจะพูดบางอย่าง เสียงลังเล แววตาไม่สบายใจเมื่อมองมาทางจัสมิน
“มันดึกแล้ว เดี๋ยวผมไปส่ง”
เขาพูดตัดบท ไม่ปล่อยให้หมอปฏิเสธ
หมอเงียบลงไปทันที ก่อนจะเหลือบมองจัสมินอีกครั้งอย่างเกรงใจ
“ค่ะ…”
เสียงตอบรับนั้นเบาแทบเป็นกระซิบ
จากนั้นเธอก็เดินเคียงข้างไคเลอร์ออกมา
ภาพนั้นฉายชัดในหัว
ชัดจนจัสมินต้องกำมือแน่น เล็บจิกฝ่ามือเพื่อไม่ให้ตัวเองสั่น
“เฮีย! เดี๋ยวผมไปส่งหมอเอง เฮียอยู่เคลียร์กับคุณหนูให้เข้าใจก่อนดีมั้ย”
ฟิลิกซ์รีบเดินเข้ามาขวาง สีหน้าร้อนรน เขาอยากให้ทั้งคู่ได้คุยกันดีๆ ก่อนที่ทุก
