“ ว่าแต่..คุณหนูทำกับข้าวเป็นหรอครับ”
คำถามนี้ช็อตฟิวส์เธอเป็นอย่างมาก
“ ก็หัดทำสิ..แค่นี้ไม่เห็นจะยาก..”
“หึๆ… ผมแค่แซวเล่นครับ”
ไคเลอร์ยิ้มมุมปากอย่างเอ็นดู ก่อนจะลูบผมเธอเบาๆ
“ถ้าคุณหนูทำอาหารไม่เป็น ก็ไม่เห็นเป็นไร คุณหนูแค่เลี้ยงลูกก็พอ หน้าที่อื่นผมรับผิดชอบเอง”
น้ำเสียงเขาไม่ได้พูดเล่นเหมือนประโยคแรก แต่จริงจังจนน่าแปลกใจ
จัสมินเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเป็นประกาย
“นายพูดจริงเหรอ”
“จริงครับ” เขาตอบทันทีโดยไม่ลังเล “ผมอยากให้คุณหนูลำบากให้น้อยที่สุด อะไรที่ผมทำแทนได้ ผมจะทำให้หมด”
คำพูดเรียบง่าย แต่หนักแน่นจนหัวใจเธออุ่นวาบ
“ฉันจะหัดทำอาหาร ไม่เอาเปรียบนายแน่นอน ”
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้าไปซบอกเขาอีกครั้ง
“ต่อไปนี้… นายไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหนูได้ไหม”
“ทำไมครับ”
“มันเหมือนเรายังมีระยะห่างกันอยู่เลย ฉันไม่อยากเป็นคุณหนูของนายแล้ว ฉันอยากเป็นแค่… ผู้หญิงของนาย”
ไคเ
