ปึ้ง…
บนรถตู้โดยสารที่ต้องนั่งปะปนรวมกับคนแปลกหน้าจำนวนมาก มันเป็นประสบการณ์ที่ทั้งแปลกใหม่และไม่คุ้นชินสำหรับเธออย่างยิ่ง กลิ่นอาหารที่บางคนแกะกินกลางทางลอยปะปนกับกลิ่นยาดมและกลิ่นน้ำหอมฉุนแสบจมูก เสียงไอแห้งๆดังเป็นระยะ บางคนคุยโทรศัพท์เสียงดังราวกับอยู่คนเดียวในโลก แต่นั่นไม่สำคัญ
เธอยอมทน เพราะปลายทางข้างหน้ามีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่และชัดเจนรออยู่
โชคดีที่เธอได้นั่งเบาะคนเดียวติดหน้าต่าง เบาะข้างๆยังว่าง ทำให้พอมีพื้นที่หายใจของตัวเองอยู่บ้าง เธอจึงเอนศีรษะพิงกระจกเย็นเฉียบ มองภาพถนนที่ถอยหลังผ่านไปอย่างเงียบๆ
แต่รถแล่นออกไปได้ไม่ถึงห้ากิโลเมตร ไฟเลี้ยวก็เปิดกะทันหัน ก่อนตัวรถจะชะลอและจอดชิดข้างทาง เสียงเบรกดังเอี๊ยดเบาๆ ทำให้เธอต้องรีบเงยหน้าขึ้นมอง
ดูเหมือนจะเป็นคิวรถอีกจุดหนึ่ง
“ขึ้นมาเลยครับ เร็วๆ”
เสียงคนขับตะโกนเรียกจากหน้ารถ
และก็เป็นอย่างที่เธอคาดไว้ รถจอดรับผู้โดยสารเพิ่ม
