ถนนฝั่งนี้เงียบกว่าด้านหน้า มีเพียงรถผ่านประปราย
เธอมองซ้ายมองขวา สายตาร้อนรนกว่าที่เคยเป็น ใจดวงน้อยเต้นระสำไม่เป็นจังหวะ เพราะกลัวลูกน้องป๊าจะรู้ตัว
ไม่มีแท็กซี่เลยสักคันเลยบนถนนตอนนี้
“เร็วสิ…เร็วสิ…” เธอพึมพำกับตัวเอง มองซ้ายมองขวาอยู่แบบนั้น เหมือนใจจะขาด
เวลาผ่านไปไม่ถึงสองนาที แต่สำหรับเธอมันเหมือนนานเป็นชั่วโมง ทุกวินาทีมีค่า เพราะถ้าพวกบอดี้การ์ดรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องน้ำแล้ว พวกเขาต้องตามมาทันแน่ๆ
แล้วในที่สุด แท็กซี่สีชมพูคันหนึ่งก็วิ่งผ่านมา
จัสมินรีบโบกมือสุดแรงเกิด พลางมองกลับไปที่ประตูวัด
รถชะลอจอด เธอเปิดประตูขึ้นไปนั่งด้านหลังทันที
“ไปค่ะ ไปเลยค่ะ!”
คนขับหันมามองงงๆ
“ไปไหนครับ”
จัสมินนิ่งไป ตรงนี้แหละที่เธอต้องคิดให้ดี
ถ้าบอกที่หมายจริงทันที แล้วป๊าโจเซฟเช็กกล้องวงจรปิดตามเส้นทางแท็กซี่ เธอจะถูกตามเจอเร็วมาก เธอต้องไปที่ที่ไม่ใช่จุดหมายจริงก่อน
“ไปห้าง…ที่ใ
