“จะ...เจ็บ” มะนาวตอบเสียงสั่นเบาหวิว เพราะเขาไม่ถามเปล่าๆ แต่ปลายนิ้วยังนาวคลึงปุ่มกระสันเธอเบาๆ หญิงสาวรีบลดมือลงจับข้อมือเขาไว้แน่น เธอหันหลังกลับไปมองหน้าเขา แล้วส่ายหน้าเร็วๆ
“เดี๋ยวก็ชิน” ภาคินไม่สนใจท่าทีต่อต้านของเธอ เขาโอบรัดร่างนุ่มให้เธอขึ้นมานั่งบนตัก จูบไหล่เนียนเบาๆ
“ปล่อยนาวนะ ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรไงคะ”
“ก็ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย”
“แต่ไอ้นั่นของพี่คินมันตำก้นนาวอยู่นะ” มะนาวว่าเสียงฮึดฮัด
ภาคินหัวเราะในลำคอ เขากอดรัดร่างสาวแน่นขึ้น
“ก็แค่ตำก้น ยังไม่ได้แทงเข้าไปในตัวนาวซะหน่อย”
“คนบ้า โรคจิต” มะนาวต่อว่าเขาแล้วถอนหายใจแรง หญิงสาวยอมจำนนนั่งนิ่งๆอยู่บนตักแกร่ง
“นับจากวันนี้ไป คุณหนูมะนาวต้องไปบริษัททุกวันนะครับ ท่านอยากให้มะนาวไปเรียนรู้งาน” ภาคินบอกเสียงทุ้ม มือหนาลูบไล้เบาๆไปทั่วกายสาวเนียนนุ่ม
“รู้แล้วค่ะ”
“พี่ให้คนเตรียมชุดทำงานมาไว้ให้แล้ว”
“ค่ะ อ๊ะ!”
เพี้ยะ!
