“ทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้วหรือกะเพรา”
“เสร็จแล้วจ้ะตา ตาออกมานั่งข้างนอกทำไม ลมแรงจะตาย เดี๋ยวไข้ก็ขึ้นหรอก เข้าบ้านกันเถอะจ้ะ” กะเพราเดินเข้าไปกอดแขนตาจุ้ย เธอมองคนที่เธอคิดว่า เขาคงเรียกตาออกมาจากบ้านด้วยสายตาไม่พอใจ
“ตาออกมาคุยกับคุณภัทรนิดหน่อย กำลังจะกลับเข้าบ้านอยู่พอดี”
กะเพรามองสบตาคมของคนที่นั่งข้างตาจุ้ยแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาบอกตา “งั้นก็กลับเข้าบ้านกันเถอะจ้ะ หนูจะป้อนยาก่อนอาหาร กินยาแล้วค่อยกินข้าวนะจ๊ะ”
“อือ...” ตาจุ้ยรับคำหลานสาวอย่างว่าง่าย เขาหันไปพูดหนุ่มใหญ่อีกครั้งว่า “ขอบคุณนะครับคุณภัทร”
ภัทรยิ้มบาง เขาพยักหน้าให้ชายชรา เขานั่งมองกะเพราประคองตาจุ้ยเข้าไปในบ้าน กระทั่งดึงบานประตูปิด แล้วเขาจึงลุกขึ้นเดินกลับบ้านของตน
2 ความสูญเสียของกะเพรา
หลังจากที่ได้พูดคุยกับตาจุ้ยเมื่อสัปดาห์ก่อน จากปกติที่ภัทรจะเอาแต่ก้มหน้าทำงานของตัวเอง แต่ตอนนี้เขากลับไม่มีสมาธิทำงานเอาเสีย
