ที่นอนใหม่อบอุ่นและมีกลิ่นหอมน่านอนกว่าที่บ้านท้ายสวน ทว่าสาวน้อยก็มิอาจข่มตาหลับได้สนิทเหมือนเช่นวันวาน การสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักและเคารพที่สุดในชีวิต ทำให้กะเพราจมจ่อมอยู่กับน้ำตาแห่งความคิดถึงและเสียใจ แต่วันนี้เธอรับปากคุณภัทรแล้วว่า หากเมื่อไรที่คิดถึงตา เธอจะไม่ร้องไห้อีก
“ตาไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะจ๊ะ หนูจะเข้มแข็ง จะใช้ชีวิตต่อไปอย่างมีความสุข หนูจะไม่ทำให้ตาผิดหวังในตัวหนู” กะเพราพึมพำท่ามกลางความมืดมิดในห้องนอนบนบ้านหลังเล็กสีขาว เด็กสาวกอดกระชับผ้าห่มไว้แน่น พยายามข่มตาหลับอย่างยากลำบาก แต่คืนนี้ เธอก็ทำได้ดีกว่าทุกคืนที่ผ่านมา
ตกดึกสายฝนโปรยสายพร่างพรมหลังคา เสียงฝนดังเบาแผ่วราวกับท่วงทำนองดนตรีขับกล่อมผู้คนยามค่ำคืน สายลมพัดมาเป็นครั้งคราว สายฟ้าแลบแปลบปลาบและมีเสียงฟ้าร้องดังเป็นระยะ
ภัทรลืมตาตื่นในความมืดตั้งแต่ฝนตกกระทบหลังคาในคราแรก เขาขยับตัวมองไปที่ประตูห้องนอน นึกเป็น
