พอคิดถึงนังหนูแม่ครัวผิวสีแทนหน้าตาจิ้มลิ้ม ภัทรก็ยิ้มบาง ป่านนี้เธอคงกลับถึงบ้านท้ายสวนแล้ว หวังว่าเธอจะไม่เปียกฝนจนเป็นหวัดหรอกนะ
ภัทรปิดฝาชีครอบอาหารไว้ตามเดิม เขาจะอาบน้ำก่อนแล้วค่อยมาอุ่นอาหารที่เธอทำไว้ให้กิน แต่พอภัทรก้าวออกจากห้องครัว เขายังไม่ทันได้เดินไปถึงห้องนอน เขาก็ได้ยินเสียงทุบประตูรัว ๆ แถมยังทุบแรงจนเกิดเสียงดังกว่าเสียงฝนที่เทกระหน่ำอยู่เสียอีก
คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความสงสัย แม้มั่นใจว่าที่นี่ปลอดภัย และคงไม่มีใครกล้าเข้ามาก่อกวนเขา แต่เพื่อความไม่ประมาท ภัทรจึงเข้าไปหยิบปืนพกในห้องนอนมาถือไว้ ก่อนจะเดินไปยังประตูบ้าน
เสียงเคาะประตูยังดังต่อเนื่อง และพอเดินเข้าไปใกล้ ภัทรก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาด้วย หนุ่มใหญ่เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ เขาจึงรู้ว่าเป็นเสียงของกะเพรา
เมื่อเปิดประตูออก ภัทรมองร่างบอบบางเปียกปอนอย่างกับลูกนกตกน้ำด้วยความแปลกใจ กะเพรามองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ เด็ก
