ครืนนน เปรี้ยง!!
ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงกัมปนาททั่วทั้งผืนฟ้าที่ดำมืดช่วงนี้ยังไม่เข้าหน้าฝนฉันเลยไม่ได้พกร่มไปไหนมาไหนด้วย สงสัยพายุจะเข้า
“กลัวหรอ”
เสียงทุ้มแหบเอ่ยถามโดยที่ดวงตาจับจ้องไปยังท้องถนนในยามค่ำคืนหลังจากอีกคนสบายใจขึ้นแล้วเขาก็บอกว่าจะมาส่งเพราะค่อนข้างดึกแล้ว
“ไม่กลัว แค่ตกใจ”
เขาหัวเราะในลำคอหลังจากนั้นบรรยากาศในรถก็กลับมาเงียบสงบอีกเช่นเคยคงเพราะฉันชวนคนคุยไม่เก่งและเขาก็คงไม่รู้จะคุยอะไรแต่สำหรับฉันถึงจะเงียบไปหน่อยแต่มันก็ไม่ได้อึดอัดเหมือนตอนนั่งรถไปบ้านเขา
“ยัยเน่า…”
“.....”
“เรื่องที่ฉันเคยถาม..เธอเอาไปคิดก่อนก็ได้”
หมายความว่ายังไงฉันนึกว่าเขาพูดเล่น จะให้ฉันเป็นคนรักของเขาหรอ ไม่เอาหรอกบางทีเขาแค่สับสนมากกว่าเหมือนเสือที่บาดเจ็บมาแล้วหาที่พึ่งพิงซึ่งฉันคิดว่าฉันไม่ใช่คนที่เขาจะพึ่งพิงได้
“ไม่ต้องคิดหรอก ยังไงฉันก็ขอปฏิเสธ”
“ทำไม!”
“ฉันไม่บอกนายหรอก”
“
