“มานั่งนี่”
วาโยกวักมือเรียกให้ฉันไปนั่งตรงปลายเตียงแต่ฉันไม่ยอมไปสถานการณ์ดูแปลกๆ นะว่าไหมนอกจากจะพาคนไม่รู้จักมาบ้านแล้วยังพามาห้องนอนอีกฉันก็ไม่ได้ซื่อจนไม่รู้จักระวังตัวนะ
“ไม่เอา”
“ทำไม ไม่ไว้ใจฉัน?”
ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมของเขา ฉันได้แต่กลั้นหายใจไว้แต่แอบคิดในใจว่าชอบกลิ่นน้ำหอมของพี่ต้าร์มากกว่า เอ๊ะ!นี่วันนี้ฉันนึกถึงพี่เขาไปกี่ครั้งกันแล้วเนี่ย
โป๊ก
“โอ๊ยเจ็บนะ เขกหัวฉันทำไม”
“เธอทำหน้าประหลาด”
“เอ่ออ…” หน้าฉันมันเป็นยังไง
“เธอทำหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่คนเดียว แล้วก็หน้าแดง อย่าบอกนะว่าเธอกำลังคิดว่าฉันจะพิศวาสเธอ”
“ห๊ะ เปล่านะๆ”
ฉันส่ายหัวและยกมือปฏิเสธพัลวันเธอไม่ได้คิดถึงเรื่องของเขาเลยนะ อีกอย่างเมื่อกี้เธอหน้าแดงเพราะนึกถึงพี่ต้าร์ต่างหาก
“ถ้าไม่คิดอะไรก็มานั่งนี่ เร็วๆ ยัยเน่า”
“เอ๊ะ เลิกเรียกแบบนี้สักทีฉันชื่อพินอิน”
“เออ ชื่ออะไรก็ช่างเธอเถอะ ฉัน
