เราอยู่ด้วยกัน แต่เราไม่คุยกัน
นั่นแหละฉันกับพี่ต้าร์ในตอนนี้ยิ่งนานยิ่งแย่หลังจากขับรถมาส่งฉันที่หน้าคณะเขาก็ออกรถทันที ฉันยืนมองรถเขาจนสุดสายตาก่อนจะเดินขึ้นตึกแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเจอคนที่ฉันอยากจะหนีให้มากที่สุด
‘ภูผา’
ใบหน้าหล่อเรียบนิ่งภายใต้แว่นตาฉันไม่สามารถคาดเดาได้ว่าเขาคิดและต้องการจะทำอะไร
“เธอไม่ปลดบล็อกไลน์”
“แล้วยังไง ทำไมฉันต้องทำตามคำสั่งนายด้วย”
“เธอเปลี่ยนไปนะ”
“คนเราเปลี่ยนได้ตลอด”
พินอินเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกันเธอเหนื่อยมากทั้งทะเลาะกับพี่ต้าร์แล้วยังมาเจอภูผาอีกไม่รู้เขาจะมาวุ่นวายทำไม
“หึ คงเพราะมันสินะ” เขาแค่นหัวเราะ
“ไม่เกี่ยวกับคนอื่น”
“ไม่เกี่ยวงั้นหรอพินอิน คนหัวอ่อนแบบเธอกล้าที่จะต่อปากต่อคำกับคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ พินอินในสายตาภูผาเปลี่ยนไปแล้วเปลี่ยนไปมากจริงๆ บางทีถ้าเธอเป็นแบบนี้ตั้งแต่คบกับเขาก็คงจะดี ปฏิเสธไม่ได้ว่าห
