บทที่ 27 ไม่คิดถึงกันหรอNC+

1953 คำ

“พอแล้ว หยุด” ฉันรีบดันอกแกร่งไว้เมื่อเห็นอีกคนพยายามที่จะโน้มหน้าลงมาซุกซอกคอของฉัน ถ้าขืนปล่อยไปแบบนี้มีหวังโดนจับกินแน่ “คิดถึง..” “....” “เธอไม่คิดถึงฉันหรอ” ฉันชะงักไปนิดหน่อยเมื่อเจอเขาพูดและใช้น้ำเสียงแหบพร่าแบบนี้ เขามองสบตาฉันแน่วแน่ไม่มีแววล้อเล่นทำให้หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นมากจนแทบทะลุออกมาอยู่แล้ว “อ๊ะ..พี่ต้าร์” “ฉัน..คิดถึงเธอเอามากๆ” เพียงแค่ประโยคเดียวทำให้ฉันนิ่งอึ้งไปพร้อมกับริมฝีปากร้อนจัดแนบชิดริมฝีปากของฉันโดยที่ครั้งนี้ไร้การต่อต้านขัดขืนมีเพียงร่างกายที่ทำตามเสียงหัวใจเท่านั้น “ อื้อออ” ริมฝีปากประกบจูบกันอย่างดูดดื่มปล่อยตัวไปใจไปกับสัมผัสวาบหวาม จากอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนและออดอ้อนอยู่ในทีจนเธออ่อนระทวยอยู่ใต้อ้อมกอดของเขา มือหนาร้อนลูบไล้ทั่วร่างจนอดรู้สึกเสียวซ่านไม่ได้ มือบางยกขึ้นมาคล้องคอเขาเคอะเขินก่อนจะนิ่วหน้าเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อนิ้วแกร่งสะกิด

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม