ฉันต้องเชื่อเธอใช่ไหม

ณิชาเร่งรีบเปิดประตูเข้าไปในห้องพักภายในคอนโดฯ หญิงสาวมุ่งตรงเข้าไปหาลูกชายตัวเองด้วยท่าทางร้อนรนปนเป็นห่วง พลันเอ่ยถามหนูน้อยนาวินด้วยความเป็นห่วงจับใจ “พี่นาวินเป็นยังไงบ้างครับ” “พี่นาวินเหนื่อยครับ หายใจไม่ออก” หนูน้อยนาวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงขาดห้วง โดยพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกจนน่าเป็นห่วง ภูดิศชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้พบกับหนูน้อยนาวิน หนูน้อยที่เคยพบกันที่สนามบิน กลับมีสถานะคือลูกชายของอดีตภรรยาเก่าของตัวเอง ร่างสูงโปร่งเดินเข้าไปใกล้หนูน้อยนาวิน หนูน้อยที่ตัวเองนึกถึงตลอดตั้งแต่เจอที่สนามบิน พลันใช้สายตาสำรวจอาการของหนูน้อยด้วยใจที่กระวนกระวาย “หนู” “คุณลุง พี่นาวินเหนื่อยจัง” หนูน้อยนาวินทักทายคุณลุงใจดีของตัวเองด้วยรอยยิ้มดีใจ ชวนให้ใจแกร่งของคุณแม่ยังสาวกระตุกวูบ “รถโรงพยาบาลรออยู่ด้านล่าง ผมอุ้มเอง” ภูดิศจัดการทุกอย่าง ชายหนุ่มจับข้อมือเล็กเพื่อวัดชีพจร และหมายจะอุ้มร่างบางลงไปยังรถโรงพยาบาลที่จอดรออยู่ก่อนแล้ว แต่! กลับถูกณิชาจับแขนแกร่งเอาไว้ พร้อมกับคำปฏิเสธเสียงเข้ม โดยที่ดวงตากลมโตสั่นระริกเสมือนเกรงกลัวบางอย่าง “ไม่ต้อง” “ณิชา เธอควรห่วงเด็ก อย่าใช้อารมณ์” ภูดิศไม่สนคำคัดค้านของณิชา ชายหนุ่มช้อนร่างเล็กขึ้นแนบอก ด้วยหัวใจแกร่งที่บีบรัดด้วยความเจ็บปวด เมื่อได้เห็นอาการของหนูน้อยนาวิน ตลอดทางเดินที่มีณิชาและจอห์นนี่เดินตามหลังมาติด ๆ เสียงคุณแม่ยังสาวพยายามเตือนลูกชายตัวเองเป็นระยะ “พี่นาวิน ค่อย ๆ หายใจนะครับ แม่อยู่ตรงนี้” “พี่นาวินดีใจได้เจอคุณลุงอีก” หนูน้อยนาวินเปิดเปลือกตามองหน้าคุณลุงใจดีของตัวเอง มือเล็กยกขึ้นลูบแก้มสากด้วยความอ่อนโยนปนโหยหา การกระทำของหนูน้อยนาวิน ชวนให้หัวใจแกร่งกระตุกวูบอีกครา ความเอ็นดูเต็มเปี่ยมในหัวใจแกร่งจนยากจะลบเลือนออกจากใจ “เราจะได้เจอกันบ่อย ๆ แน่ แต่ตอนนี้ไปโรงพยาบาลก่อนครับ อย่าพึ่งพูดครับ เพราะหนูจะเหนื่อย” ภูดิศตอบกลับด้วยน้ำเสียงอบอุ่นปนหนักแน่น ดั่งคำสัญญากลาย ๆ ว่าเขาจะไม่หายไปไหน แม้หนูน้อยนาวินจะดีขึ้นก็ตาม @ ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง หลังจากหนูน้อยนาวินถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล ณิชาจึงหันกลับมาตั้งคำถามกับจอห์นนี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังตัวเอง ด้วยท่าทางที่ดูตกใจ “จอห์นนี่เกิดอะไรขึ้น” “ฉันสั่งอาหารมาทานกับนาวิน พอทานเข้าไปนาวินก็มีอาการหายใจลำบาก ผื่นแดงเริ่มขึ้น” “เอามือถือมา นายสั่งอะไรมาทาน” ณิชาหยิบมือถือของจอห์นนี่ เปิดดูแอปอาหารที่เพื่อนสนิทสั่งมาทาน โดยมีจอห์นนี่พยายามอธิบายเสียงสั่น “ฉันไม่รู้ว่าเกิดเรื่อง แบบนี้ขึ้นได้ยังไง” จนกระทั่ง! ณิชาสังเกตเห็นเมนูอาหารที่มีปูเป็นส่วนผสม จึงทำให้เธอเข้าใจอาการของลูกชายในทันที “นายสั่งข้าวผัดปูให้นาวินงั้นเหรอ นาวินแพ้ปูขั้นรุนแรง” “ฉันคิดว่าตัวเองอ่านละเอียดแล้ว แต่คงกดสั่งผิด ฉันขอโทษนะณิชา ขอโทษจริง ๆ” จอห์นนี่รีบขอโทษขอโพยณิชาในทันที เพราะอาการป่วยของนาวินในครั้งนี้ ตนเองมีส่วนผิด แม้ณิชาจะเคยย้ำอยู่หลายครั้งก็ตาม “เฮ้อ! ฉันไม่ได้โทษนาย ไม่ต้องคิดมาก” ณิชาถอนหายใจพรืดยาว เข้าใจความหวังดีของจอห์นนี่ จึงทำได้เพียงยกมือตบบ่าแกร่งเบา ๆ เชิงปลอบใจ แต่! กลับต้องชะงักอีกครา เมื่อได้ยินเสียงของภูดิศที่ยืนอยู่ไม่ไกลดังขึ้น ด้วยน้ำเสียงดั่งคนเหม่อลอย แต่สายตาจับจ้องมองณิชาเสมือนต้องการคำตอบ เพราะสิ่งที่นาวินแพ้คือสิ่งเดียวกับตนเอง “แพ้ปูงั้นเหรอ” จนกระทั่ง! ประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออกมาโดยฝีมือของนายแพทย์ภากร คุณพ่อของภูดิศเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ เพียงแค่ณิชาได้สบตากับนายแพทย์ภากร ร่างบางกลับแข็งทื่อเสมือนถูกสาป เธอลืมไปเสียสนิทว่าโรงพยาบาลแห่งนี้ คือโรงพยาบาลตระกูลก้องวณิชกุล “คุณพะ หมอ ลูกชายหนูเป็นยังไงบ้างคะ” สรรพนามก่อนหน้านี้ถูกกลืนลงคอ หญิงสาวจึงเอ่ยสรรพนามใหม่ด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ตอนนี้เด็กปลอดภัยแล้ว สาเหตุเกิดจากการแพ้อาหารที่ทานเข้าไป ตอนนี้ฉีดยาแก้แพ้และใส่สายออกซิเจนให้ไป และคงต้องนอนดูอาการที่โรงพยาบาลไปก่อน” “ขอบคุณค่ะ” “หนูณิชา สบายดีนะลูก” นายแพทย์ภากรเอ่ยถามณิชาด้วยน้ำเสียงอบอุ่น นัยน์ตาเอ็นดูหญิงสาวเสมือนลูกสาวคนหนึ่ง “สบายดีค่ะ” ณิชาตอบรับด้วยรอยยิ้มบาง แม้ในใจจะว้าวุ่นในสิ่งที่เธอปกปิดเอาไว้ แต่กลับต้องยิ้มกลบเกลื่อนเอาไว้ “ลูกชายน่ารักมาก น่ารักจนพ่อหลงหลานแล้ว” นายแพทย์ภากรยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู เอ่ยปากชมหนูน้อยนาวินไม่หยุด พร้อมกับแววตาประกายความรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจออกมา “คุณพ่อ คือน้องนาวินไม่ใช่ลูกชายคุณภูดิศนะคะ” ณิชารีบปฏิเสธเสียงแข็ง ไม่ว่ายังไง เรื่องของนาวิน ครอบครัวภูดิศไม่ควรรับรู้ แม้แต่ผู้เป็นพ่อของหนูน้อยก็ตาม “พ่อไม่ได้หมายความแบบนั้น หนูคือลูกสาวของพ่ออีกคน เท่ากับว่าน้องนาวินคือหลานของพ่อเหมือนกันไง” นายแพทย์ภากรเหล่มองลูกชายตนเอง ก่อนจะอธิบายขยายความให้ณิชาเบาใจ “เธอกำลังร้อนรน จนฉันเริ่มสงสัยว่าเธอ กำลังมีอะไรปิดบังอยู่รึเปล่า” ภูดิศหรี่ตามองณิชาเสมือนมีเรื่องค้างคาใจ แต่กลับได้เพียงแค่ความเงียบของณิชาเป็นการตอบกลับเช่นเดิม